Skip to content

Niemand won ooit een medaille voor het hoogste zelfvertrouwen

Het belang van zelfvertrouwen voor het leveren van prestaties wordt volgens mij behoorlijk overschat. En ja, ik ben me ervan bewust dat dit gek klinkt. Ik zal het nog gekker maken: ik ben ervan overtuigd dat het niet nodig is om je vol zelfvertrouwen te voelen om een goede prestatie te kunnen leveren.

Voor sporters lijkt zelfvertrouwen vaker gelijk te staan aan het willen hebben van een gevoel van zekerheid. En daar horen natuurlijk geen onrustige gevoelens of zenuwen bij. De gedachte lijkt meestal te zijn: “Ik moet eerst zelfvertrouwen hebben, dán kan ik presteren”.

Hier wordt het ‘tricky’. Wanneer je er namelijk van overtuigd bent dat zelfvertrouwen een voorwaarde is om goed te presteren en je voelt zenuwen voor een wedstrijd, dan diskwalificeer je jezelf bij voorbaat al. Jammer!

In de praktijk merk ik dat het heel anders werkt; ik zie (top)sporters die slecht slapen voor een wedstrijd, bang en/of misselijk zijn, diarree hebben en geen hap door hun keel krijgen. En tóch goed presteren.

In plaats van het verkrijgen van zelfvertrouwen praat ik liever over leren ‘op jezelf te vertrouwen’. Je leert dat je van jezelf op aan kunt, dat je steeds uit je comfortzone durft te stappen en dit blijft doen, dat je vaardigheden ontwikkelt en ervaringen opdoet. Dat je dus ‘in beweging’ komt, stappen zet, zelfs al voel je je (nog) niet comfortabel.

Bij het leveren van goede prestaties ligt hier naar mijn idee de essentie: als een sporter op het moment suprême niet presteert zoals je zou mogen verwachten, dan is dat omdat hij niet de juiste dingen doet; de basketballer schiet niet, de coureur doet geen inhaalpoging, de atlete versnelt niet als het nodig is, de tennisspeelster serveert te voorzichtig op breakpoint tegen. Alles draait om gedrag; het gaat om de acties van zelfvertrouwen, niet om het gevoel van zelfvertrouwen.

Rio staat voor de deur. De Spelen zijn anders dan alle andere toernooien. Is het realistisch dat een sporter die voor het eerst in het circus van de Olympische Spelen belandt, blakend van zelfvertrouwen van start gaat? Is het gek dat er op zo’n moment van alles door hem heen schiet? Ik leer sporters dat dit volkomen normaal is.

De gedachten over de indrukwekkende entourage, twijfels over eigen kunnen of de gedachte dat dit hét moment is waar zo hard voor is getraind, kunnen we niet stopzetten. Zelfvertrouwen hoeft niet gerepareerd te worden om een goede prestatie te kunnen leveren. Je bent immers geen machine.

Dit blog is ook verschenen op Sportzorg.nl

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd.

Volg ons ook via facebook